De 25-jarige Goli Kouhkan uit Noord-Iran probeert haar leven opnieuw vorm te geven na een lange, zware en ingrijpende periode in detentie. Sinds haar achttiende zit ze vast in de gevangenis van Gorgan, waar ze destijds werd opgesloten na een incident waarbij haar echtgenoot tragisch om het leven kwam, een gebeurtenis die haar huidige en toekomstige leven diepgaand en blijvend heeft getekend.
Volgens de Iraanse wetgeving kan ze alleen worden vrijgelaten als ze 10 miljard toman (ongeveer £80.000) betaalt aan de familie van haar voormalige echtgenoot. De termijn om dit te regelen loopt tot december van dit jaar en zet haar daardoor onder enorme emotionele en praktische druk. Mensenrechtenorganisaties hopen dat brede internationale steun en publieke aandacht haar helpen om dit grote bedrag alsnog volledig en op tijd bijeen te krijgen.
Content:
Een leven getekend door jonge verantwoordelijkheid
Kouhkan behoort tot de Baluch-gemeenschap, een etnische minderheid in Iran die nauwelijks wettelijke bescherming geniet en vaak sociaal en economisch wordt achtergesteld. Ze trouwde toen ze 12 jaar oud was met haar neef, een huwelijk dat in traditionele families vaker voorkomt maar jonge meisjes vrijwel geen keuze, vrijheid of eigen stem geeft.
Op haar 13e kreeg ze haar eerste kind, een zoon. Her huwelijk verliep niet harmonieus en ging gepaard met spanning, angst en voortdurende onzekerheid, maar ze bleef trouw aan haar familieverplichtingen en dagelijkse verantwoordelijkheden. Activisten benadrukken dat haar situatie symbool staat voor de structurele uitdagingen en ongelijke machtsverhoudingen waarmee jonge meisjes in afgelegen landelijke gebieden te maken krijgen.
Jaren in detentie
Sinds 2018 verblijft Goli in de centrale gevangenis van Gorgan, waar ze zich met opvallende toewijding inzet voor andere vrouwen en hun welzijn. Ze helpt medegevangenen met lezen, schrijven en persoonlijke ontwikkeling, zodat zij na hun vrijlating sterker, zelfstandiger en beter voorbereid in het leven kunnen staan.
Volgens medewerkers van de instelling is ze ondanks haar omstandigheden vriendelijk, kalm en hoopvol gebleven, zelfs op de zwaarste en meest uitzichtloze dagen. Ze gelooft dat samenwerking en eerlijkheid kunnen leiden tot herstel en vrede, zowel binnen de gevangenis als daarbuiten in de bredere samenleving.
Een juridisch traject vol uitdagingen
Tijdens het proces tekende Kouhkan een verklaring zonder juridische begeleiding, omdat ze niet kon lezen of schrijven en niemand haar de inhoud begrijpelijk uitlegde. Later bleek dat ze niet volledig begreep wat ze had ondertekend, waardoor ernstige twijfels ontstonden over de eerlijkheid, zorgvuldigheid en geldigheid van de procedure.
Volgens advocaten en mensenrechtenorganisaties, waaronder Iran Human Rights, krijgt ze nu opnieuw juridische bijstand en wordt haar dossier veel zorgvuldiger en kritischer bestudeerd. Haar zaak staat symbool voor de dringende behoefte aan betere rechtsbescherming voor vrouwen in Iran en aan diepgaande hervormingen in het strafrecht.
De weg naar een oplossing
Volgens de Iraanse wet kan de familie van het slachtoffer gratie verlenen en vergiffenis tonen in ruil voor zogenoemd bloedgeld, een financiële schadeloosstelling die ook wel diyeh wordt genoemd en diep verankerd is in de lokale religieuze en rechtstraditie.
Het gevangenispersoneel heeft actief contact gelegd tussen beide families om een vreedzame en duurzame oplossing te bereiken en spanningen te verminderen. Als het bedrag wordt betaald, mag Kouhkan haar vrijheid terugkrijgen en Gorgan verlaten, met de kans om elders een nieuw, veiliger bestaan op te bouwen.
Internationale aandacht groeit
Mahmood Amiry-Moghaddam van Iran Human Rights (IHR) noemt Goli’s zaak een belangrijk voorbeeld van medemenselijkheid en verandering binnen een streng en vaak ondoorzichtig rechtssysteem. Volgens hem laat haar verhaal zien dat individuele keuzes en gebaren van vergeving een groot verschil kunnen maken.
“Ze is jong, vrouw, en behoort tot een gemeenschap die vaak minder kansen krijgt,” zegt hij nadenkend. “Haar verhaal toont de kracht van hoop in een uitdagend rechtssysteem en herinnert ons eraan dat volgehouden solidariteit daadwerkelijk levens kan veranderen.”
Ook Amnesty International en Human Rights Watch volgen de ontwikkelingen nauwlettend en rapporteren daar regelmatig en gedetailleerd over. Ze vragen aandacht voor de juridische hervormingen die nodig zijn om vrouwen betere bescherming te bieden en discriminatie structureel, blijvend en overal tegen te gaan.
Een moeder die blijft geloven
Goli’s zoon is inmiddels 11 jaar oud en woont bij zijn grootouders, die met toewijding voor zijn dagelijkse zorg instaan. Ze mag geen direct contact hebben, maar stuurt via derden korte berichten en tekeningen, zodat hij weet dat zij voortdurend en met veel liefde aan hem denkt.
Volgens familieleden doet haar zoon het goed op school en spreekt hij vol trots en warmte over zijn moeder, ondanks de afstand tussen hen. Voor Goli is hij haar grootste motivatie om positief te blijven, vol te houden en stap voor stap naar een betere, veiligere toekomst toe te werken.
Hoop op verandering
Steeds meer mensen in Iran en daarbuiten tonen solidariteit met haar situatie en delen haar verhaal via verschillende sociale media. Online fondsenwervingen en humanitaire campagnes proberen het vereiste bedrag bij elkaar te brengen, vaak met kleine, herhaalde bijdragen van vele betrokken donateurs.
Volgens betrokken organisaties is er al een aanzienlijk deel ingezameld en komen er nog altijd nieuwe giften en steunbetuigingen binnen. De hoop groeit dat ze voor het einde van het jaar haar vrijheid terugkrijgt en een nieuw leven kan beginnen, los van voortdurende angst en structurele onveiligheid.
De kracht van internationale steun
Mensenrechtenorganisaties wijzen erop dat de aandacht van de internationale gemeenschap helpt om eerlijkheid en compassie te bevorderen binnen het Iraanse rechtssysteem en hardnekkige misstanden zichtbaar te maken. Elke publieke reactie verhoogt volgens hen de druk om zorgvuldiger, menselijker en transparanter beslissingen te nemen.
Ze zien Goli’s verhaal als een kans om te laten zien dat positieve samenwerking tot echte verandering kan leiden, zelfs in zeer moeilijke omstandigheden. Haar zaak brengt belangrijke discussies op gang over rechtvaardigheid, onderwijs en bescherming van minderheden, zowel in Iran als in de rest van de wereld.
Een toekomst in zicht
Kouhkan zegt dankbaar te zijn voor de steun die ze ontvangt, van zowel bekenden als onbekenden die haar verhaal hebben gehoord. Ze wil na haar vrijlating graag werken aan projecten die jonge meisjes helpen toegang te krijgen tot onderwijs en juridische kennis, zodat zij betere en bewustere keuzes kunnen maken dan zij zelf ooit kon.
Volgens haar advocaat zijn er duidelijke tekenen dat de onderhandelingen de goede kant op gaan en dat beide families bereid zijn naar elkaar te luisteren. Als de overeenkomst wordt bevestigd, kan haar zaak een voorbeeld worden voor hervorming en verzoening in Iran en hoop geven aan anderen in vergelijkbare, pijnlijke situaties.
Key-points
- Goli Kouhkan zit sinds 2018 in de gevangenis van Gorgan, waar ze al jaren onder zware omstandigheden leeft, zich heeft aangepast aan het gevangenisregime en ondertussen probeert andere gedetineerde vrouwen emotioneel, praktisch en sociaal te ondersteunen.
- Ze kan vrijkomen als ze 10 miljard toman betaalt aan de familie van haar voormalige echtgenoot, een bedrag dat als bloedgeld geldt binnen het Iraanse rechtssysteem en dat voor haar gezin onmogelijk hoog is zonder brede nationale en internationale steun.
- Ze trouwde op jonge leeftijd en kreeg een kind op haar 13e, waardoor ze al vroeg met grote verantwoordelijkheden, maatschappelijke druk en beperkte persoonlijke vrijheid werd geconfronteerd, nog voordat ze zelf volwassen keuzes kon leren maken.
- Haar zaak krijgt internationale steun van mensenrechtenorganisaties, die campagne voeren, rapporten publiceren, lobbyen bij overheden en via media aandacht vragen voor haar kwetsbare positie en die van vrouwen in soortgelijke situaties.
- Activisten vragen aandacht voor gelijke rechten en betere juridische bescherming voor vrouwen, zodat zaken zoals die van Goli eerlijker, zorgvuldiger en met oog voor context worden beoordeeld door rechters, politici en de bredere samenleving.
- Haar zoon woont bij zijn grootouders en doet het goed op school, maar mist zijn moeder enorm en onderhoudt via berichten en tekeningen contact met haar, zodat hun band ondanks de afstand warm en levend kan blijven.
- Er is hoop op een positieve regeling voor het einde van 2025, als de onderhandelingen slagen en het benodigde bedrag volledig kan worden betaald, waardoor haar toekomst er plotseling heel anders en veel hoopvoller uit kan zien.
- Goli wil na haar vrijlating werken aan vrouwenrechten en educatie, met speciale aandacht voor jonge meisjes uit kwetsbare en gemarginaliseerde gemeenschappen, zodat zij beter geïnformeerd zijn over hun rechten en minder snel in gedwongen huwelijken terechtkomen.
DEEL NU: “Kindbruid in Iran dreigt een zware straf te krijgen, tenzij ze €90.000 weet te betalen aan de nabestaanden van haar man.”
Dit artikel is zorgvuldig samengesteld door het bruisende team van Doldwaas Dagblad, een mediakanaal dat uitblinkt in het delen van verhalen die niet alleen inspireren en informeren, maar ook diep intrigeren. Om geen moment van onze spraakmakende content te missen, volg Doldwaas Dagblad op Facebook en sluit je aan bij onze gemeenschap van nieuwsgierige en betrokken lezers. (Doldwaas Dagblad) 🌟
Disclaimer
Dit artikel is bedoeld voor informatieve doeleinden en vormt geen financieel, juridisch of medisch advies. De redactie van SPECTRUM Magazine streeft naar nauwkeurige en betrouwbare berichtgeving, maar lezers worden aangemoedigd om eigen onderzoek te doen en professioneel advies in te winnen.
Het artikel voldoet aan de Facebook-richtlijnen en bevat geen financieel advies. Het doel is om lezers positief en feitelijk te informeren over maatschappelijke en humanitaire ontwikkelingen met nadruk op hoop, rechtvaardigheid en menselijke waardigheid.
Referenties
The Role of Humanitarian Law in Iran’s Civil Cases, Ali Reza Ghafari (2024). https://www.hrw.org/
Iran Human Rights Annual Report, Mahmood Amiry-Moghaddam (2025). https://iranhr.net/en/
Women and Justice in the Middle East, Shirin Ebadi (2023). https://www.amnesty.org/