De recente uitzending van Christophe Deborsu voor RTL info, waarin hij naar Verviers, een stad in Wallonië met een opvallend hoge werkloosheidsgraad, trok en daar in gesprek ging met bewoners van de armste wijk van het land om hun dagelijkse realiteit en gevoelens tastbaar zichtbaar te maken, heeft een golf aan reacties en hevige meningen losgemaakt in heel België, waarbij zowel voor- als tegenstanders van de reportage zich lieten horen, wat resulteerde in een levendig debat over armoede, werkloosheid en sociale ongelijkheid in het land.
Het recente rapport, dat al meer dan 400.000 keer is bekeken, bevat uitgebreide interviews met bewoners die openhartig praten over hun dagelijks leven, inkomen en persoonlijke opvattingen over werk en de toekomst. De beelden laten duidelijk zien hoe sommige mensen er bewust voor kiezen om niet te werken, terwijl anderen vol hoop zijn en actief op zoek naar werk en nieuwe kansen in de regio.
De uitzending leidde tot levendige en soms verhitte discussies in heel België, zowel op sociale media als in traditionele nieuwsprogramma’s. Kijkers, politici en academici deelden hun standpunten over het werkstelsel in België, de werking van uitkeringen en het voortdurende belang van persoonlijke motivatie, verantwoordelijkheid en respect voor elkaar.
Content:
“Werken loont voor mij niet”
In de reportage ontmoet Deborsu de 37-jarige Laetitia, een alleenstaande moeder van drie kinderen in Verviers. Laetitia stopte met haar studies toen ze op achttienjarige leeftijd zwanger werd en heeft sindsdien geen werk gevonden of de kans gehad om een opleidingstraject weer op te pakken, ondanks de vele moeilijke periodes die ze heeft doorgemaakt.
Haar gezin moet rondkomen van een uitkering van ongeveer 2.700 euro per maand. Voorlopig ziet ze geen mogelijkheid om te werken, omdat haar toelage dan sterk zou dalen en het totaal volgens haar financieel niet haalbaar zou zijn. Ze legt rustig uit hoe ze elke euro zorgvuldig moet besteden om de eindjes aan elkaar te knopen.
Ze benadrukt dat ze graag iets wil betekenen voor de samenleving, maar dat de huidige regels volgens haar nauwelijks ruimte laten om echt vooruit te komen zodra ze gaat werken. Laetitia zorgt thuis voor haar kinderen, runt het huishouden met zorg en toewijding en probeert hun leven zo stabiel mogelijk te houden, ondanks de constante onzekerheid op de achtergrond.
Sociaal experts zien dit als een typisch voorbeeld van de “werkloosheidsval”, waarbij het financieel vaak nauwelijks uitmaakt of iemand werkt of niet, waardoor de motivatie om werk te zoeken kan afnemen. Instellingen zoals Forem proberen met begeleiding, opleidingen en persoonlijke opvolging een eerlijker evenwicht te creëren en de stap naar werk haalbaarder te maken.
Acht jaar rust
In de reportage wordt Jacqueline uit Verviers geïnterviewd, die vertelt over haar situatie. Na het breken van haar been in 2017 heeft ze geen vaste baan meer gehad en ontvangt ze een uitkering van 1.400 euro. Haar man ontvangt een pensioen, waardoor hun gezamenlijke netto inkomen op ongeveer 3.000 euro per maand uitkomt. Met dit geld proberen ze hun vaste lasten en dagelijkse uitgaven te dekken.
In antwoord op de vraag van Deborsu of ze nog van plan is om te werken, antwoordt ze met een glimlach: “Nee, ik heb acht jaar van rust kunnen genieten en ik ben eigenlijk wel tevreden met mijn huidige levensstijl. Ik zou het niet meer kunnen opbrengen om vroeg op te staan, mijn ritme is volledig veranderd.” Op deze manier laat ze doorschemeren dat ze gehecht is geraakt aan haar vredige manier van leven.
Jacqueline geniet van het rustige leven en laat de drukte van haar verleden achter zich, terwijl ze voldoening vindt in het helpen van anderen door op honden te passen tijdens vakanties van buren en kennissen. Haar dagen zijn goed gevuld met deze zinvolle bezigheid en ze verveelt zich zelden, ondanks dat ze niet werkt.
Politiek in beweging
De reportage zorgde meteen voor politieke reacties in Brussel en daarbuiten, waarbij Georges-Louis Bouchez, voorzitter van MR, verklaarde op X dat “dit de gevolgen zijn van een afhankelijkheidssysteem waarbij mensen worden aangemoedigd om niets te doen”, een uitspraak die veel steun kreeg van andere politici en experts.
Zijn uitspraak heeft een golf van reacties teweeggebracht, zowel online als in de traditionele media, waarbij sommigen het ermee eens zijn dat hij een punt heeft wanneer het gaat over de noodzaak van activering en het stellen van duidelijke grenzen, terwijl anderen van mening zijn dat hij onvoldoende rekening houdt met sociale omstandigheden, structurele armoede en individuele kwetsbaarheid.
Paul Magnette, voorzitter van de PS, reageerde op een gematigde en genuanceerde manier. Hoewel hij fraude veroordeelt, is hij van mening dat de reportage te veel nadruk legde op extreme gevallen en karikaturen. Volgens hem wil de overgrote meerderheid van werkzoekenden wel werken, maar worden ze gehinderd door structurele obstakels zoals een gebrek aan kansen en ondersteuning.
“Geen sensatie, maar een taboe”
Het onderwerp bleef ook in de media zeer aanwezig en werd allesbehalve vermeden, met Hannelore Simoens van VTM NIEUWS die zich uitsprak ten gunste van Deborsu en zijn werkwijze verdedigde. Ze benadrukte zijn journalistieke integriteit door te zeggen: ‘Ik ken hem een beetje, hij is niet iemand die uit is op sensatie’.
Volgens haar heeft de reportage een diepgeworteld maatschappelijk taboe blootgelegd, dat zelden openlijk wordt besproken. Ze benadrukte de ernst van de problemen in de armste wijk van België, waar 27 procent van de inwoners langdurig werkloos is. Bovendien kampt één op de zeven mensen in Wallonië met langdurige ziekte en zijn zij niet in staat om te werken, wat een enorme druk legt op het systeem en de solidariteit tussen regio’s.
Simoens benadrukte dat Vlaanderen tegenwoordig greater emphasis legt op re-integratie en controle dan in het verleden. Ze merkte op dat er nu meer aandacht wordt besteed aan het activeren van langdurig werklozen en dat er ook strengere controles worden uitgevoerd. Ze benadrukte het belang van heldere afspraken, transparante regels en adequate begeleiding om ervoor te zorgen dat deze maatregelen effectief zijn.
Vlaanderen en Wallonië verschillen
Uit recente cijfers blijkt dat er aanzienlijke regionale verschillen bestaan in het activeringsbeleid. Vorig jaar werden er in België maar liefst 18.000 boetes uitgereikt aan personen die volgens de diensten in staat waren om werk te zoeken, maar dit niet wilden doen. Deze cijfers hebben de discussie over strengere controle opnieuw aangewakkerd.
Uit recente cijfers van de VDAB blijkt dat er maar liefst 11.000 langdurig werklozen uit Vlaanderen komen, wat aangeeft dat Vlaanderen in verhouding veel minder langdurig werklozen heeft dan Wallonië. Dit suggereert dat Vlaanderen strenger lijkt te controleren en sneller optreedt wanneer er sprake is van een gebrek aan medewerking vanuit de werkzoekenden.
Volgens arbeidsmarktdeskundigen toont dit aan dat controle en begeleiding het meest effectief zijn wanneer ze samenwerken en elkaar versterken. In Vlaanderen zijn er steeds meer lokale initiatieven die mensen stap voor stap begeleiden naar nieuwe kansen op de arbeidsmarkt, hen gemotiveerd houden en hen de nodige ondersteuning bieden om succesvol te reintegreren in het arbeidsproces.
Waarom Wallonië meer langdurig zieken telt
Arbeidseconoom Stijn Baert van de UGent verklaart dat langdurige afwezigheid van werk vaak voorkomt bij personen met een lage opleiding, aangezien zij doorgaans fysiek zwaardere beroepen uitoefenen. Deze zware werkomstandigheden kunnen leiden tot rug- of spierproblemen en andere lichamelijke klachten, waardoor zij sneller geneigd zijn zich ziek te melden en langdurig verzuim te veroorzaken.
Baert benadrukt dat ziekte meestal niet de primaire oorzaak is, maar eerder een gevolg van sociale ongelijkheid en beperkte opleidingskansen, die zich langzaam opstapelen en leiden tot een vicieuze cirkel van achterstand. Hij legt uit dat mensen die langdurig werkloos zijn, moeite hebben om weer aan het werk te gaan omdat hun zelfvertrouwen en vaardigheden vaak afnemen en werkgevers steeds terughoudender worden om hen aan te nemen.
Volgens hem is het van cruciaal belang om aanzienlijk meer te investeren in opleidingsmogelijkheden en gezondheidsvoorzieningen. Hij onderstreept dat werkgelegenheid niet alleen zorgt voor financiële stabiliteit, maar ook voor sociale verbondenheid en een betere levenskwaliteit. Deze boodschap dient als een krachtige oproep aan beleidsmakers om het beleid aanzienlijk te herzien en te verbeteren.
Kansen blijven liggen
Opvallend is dat er in Wallonië momenteel veel vacatures openstaan in diverse sectoren, volgens cijfers van Forem en Eurostat. Deze vacatures omvatten duizenden banen waarvoor geen diploma of ervaring vereist is, zoals in de logistiek en basisdiensten, maar het blijkt lastig om deze posities ingevuld te krijgen.
Baert benadrukt dat het idee dat er geen banen meer zijn niet langer juist is en inmiddels achterhaald, gezien het ruime aanbod aan werkgelegenheid in diverse sectoren zoals logistiek, schoonmaak, horeca en productie. Hij onderstreept het belang van het begeleiden van mensen naar deze banen en wijst op het belang van goede bemiddeling, begeleiding en duidelijke informatie.
Werkgevers dringen aan op extra stimulansen om mensen aan te moedigen opnieuw aan de slag te gaan bij bedrijven die te kampen hebben met personeelstekorten en daardoor de groeimogelijkheden missen. Dit komt doordat digitale vaardigheden en taalonderwijs essentieel zijn om werknemers op lange termijn duurzaam aan het werk te houden en hun kansen op loopbaangroei te vergroten, zoals experts aangeven.
Reactie vanuit Vlaanderen
“In Vlaanderen is er een aanzienlijke belangstelling voor het debat over werken, dat nauwlettend wordt gevolgd door zowel politici als arbeidsbemiddelingsdiensten. Begeleiders van de VDAB merken op dat motivatie vaak toeneemt wanneer mensen realiseren dat werken opnieuw de moeite waard is en duidelijke voordelen oplevert op zowel de korte als lange termijn.”
Werkgevers in de zorg en logistiek hopen dat de reportage zal leiden tot een verhoogde nadruk op samenwerking tussen diverse regio’s, zodat vacatures sneller kunnen worden vervuld, kennis effectiever kan worden gedeeld en projecten niet stil komen te liggen door een personeelstekort.
Vakbonden benadrukken dat het van uiterst belang is om iedereen gelijke kansen te geven, ongeacht hun afkomst, regio of opleidingsniveau. Tegelijkertijd moet er worden gewaakt over voldoende sociale bescherming, zodat niemand uit de boot valt en iedereen gelijke toegang heeft tot welvaart en welzijn.
Een breder maatschappelijk gesprek
De reportage van Deborsu heeft niet alleen een nationaal debat over werk, waardering en solidariteit in België op gang gebracht, maar heeft ook sommige kijkers laten beseffen dat het een reflectie is van het Belgische systeem. Anderen zien het juist als een kans om beleid te verbeteren en blinde vlekken aan te pakken.
De uitzending toont aan dat het onderwerp veel gelaagder is dan alleen cijfers en grafieken: het draait om mensen, hun keuzes, hun hoop en hun angsten. Het thema raakt de essentie van de Belgische samenleving en roept vragen op over de toekomst, rechtvaardigheid en de gedeelde verantwoordelijkheid tussen overheid en burgers.
Key points
- De reportage van Christophe Deborsu voor RTL info zet een breed maatschappelijk gesprek in België in gang over werkloosheid, uitkeringen, persoonlijke verantwoordelijkheid en de grenzen van solidariteit binnen het huidige systeem.
- Inwoners van Verviers delen openhartig hun ervaringen, inkomen en keuzes rond wel of niet werken, waardoor kijkers een zeldzaam en eerlijk beeld krijgen van hun dagelijkse realiteit en twijfels.
- Politieke partijen MR en PS reageren verschillend: MR legt de nadruk op activering en striktere controle, terwijl PS focust op sociale bescherming, nuance en begrip voor groepen die het moeilijk hebben.
- Met 27% langdurige werkloosheid behoort Verviers tot de zwaarst getroffen regio’s van het land, wat de druk op sociale diensten en ondersteuningsmaatregelen verhoogt en de urgentie van effectieve oplossingen voelbaar maakt.
- UGent-professor Stijn Baert legt uit hoe ziekte en werkloosheid vaak samen gaan en hoe sociale ongelijkheid en beperkte opleidingskansen mensen in een vicieuze cirkel van kwetsbaarheid en afhaken kunnen houden.
- In Vlaanderen tonen VDAB-activeringsprogramma’s betere resultaten door intensievere begeleiding, meer opvolging en lokale initiatieven die mensen helpen opnieuw te starten én aan het werk te blijven.
- Wallonië kampt met structurele problemen zoals hoge werkloosheid en langdurige ziekte, terwijl tegelijk veel functies openstaan waarvoor geen diploma of ervaring nodig is, wat de aanhoudende mismatch tussen vraag en aanbod duidelijk maakt.
- De reportage opent een belangrijk gesprek over solidariteit en werkethiek en roept de vraag op hoe België iedereen eerlijk kan stimuleren om bij te dragen, zonder kwetsbare groepen te stigmatiseren, en met beleidskeuzes die echte vooruitgang mogelijk maken.
DEEL NU: Het rapport over werklozen als vermeende fraudeurs zorgt voor een heftig politiek debat over strenger optreden en de behandeling van kwetsbare groepen.
Deze bijdrage is zorgvuldig gecreëerd door Koekeloeren, een levendig mediaplatform bekend om zijn vermogen om verhalen te brengen die zowel verhelderen als verrijken, uit alle hoeken van onze planeet. Mis geen enkele van onze intrigerende updates door Koekeloeren op Facebook te volgen. Stap in en laat je meenemen op een ontdekkingsreis door een wereld vol verhalen die er echt toe doen. 🌐🌟
SPECTRUM Magazine – Financiële, juridische en medische disclaimer en aansprakelijkheid
De informatie in dit artikel is bedoeld voor algemene informatiedoeleinden. SPECTRUM Magazine geeft geen financieel, juridisch of medisch advies en is niet aansprakelijk voor beslissingen die op basis van deze inhoud worden genomen. Raadpleeg altijd een erkend professional voor persoonlijk advies. De redactie streeft naar nauwkeurige en evenwichtige informatie, maar kan volledigheid niet garanderen.
Facebook-disclaimer
Deze publicatie heeft als doel lezers te informeren en te inspireren met heldere duiding en extra context. Het is geen financieel advies, maar een uitnodiging om met oprechte interesse naar maatschappelijke thema’s te kijken, erover na te denken en er respectvol met anderen over in gesprek te gaan, zowel online als offline.
Professionele referenties: geraadpleegde en gecontroleerde bronnen
- Baert, S. (2024). Arbeid en gezondheid in België: nieuwe inzichten. Universiteit Gent, onderzoeksrapport over arbeidsmarkt en gezondheid. ugent.be – geraadpleegd als onderbouw voor de besproken cijfers en conclusies.
- Statbel (2025). Arbeidsmarktstatistieken Vlaanderen en Wallonië 2025. Officiële cijfers gepubliceerd door statbel.fgov.be – gebruikt als referentie voor recente data over werkloosheid en regionale verschillen.
- VDAB (2025). Activeringsrapport Vlaanderen: kansen en uitdagingen. Rapport beschikbaar via vdab.be – biedt extra inzicht in activeringsbeleid, begeleiding en controle in Vlaanderen.