Anne (73) ging afgelopen weekend uit eten met een kennis. Ze had zin in een rustige avond, even weg van huis, even genieten van een simpele maaltijd in een restaurant.
Ze verwachtte niets bijzonders.
Gewoon een tafel, een menukaart en een serveerster die vriendelijk vraagt wat ze wil drinken.
Maar zodra Anne binnenstapte, merkte ze dat de horeca in korte tijd sterk is veranderd.
Wat vroeger vanzelfsprekend was, bleek nu ineens niet meer zo normaal.
Content:
Alleen een zwart-wit blokje op tafel
Toen Anne eenmaal zat, keek ze om zich heen.
Ze zag geen menukaart, geen papier en ook geen bordje met uitleg.
Op tafel lag slechts één ding: een klein zwart-wit blokje.
Anne wist eerst niet eens wat het was.
“Er lag helemaal niks anders,” vertelt ze.
“Ik dacht even dat ze iets vergeten waren.”
De serveerster wees op het blokje en zei dat Anne met haar telefoon de kaart kon openen.
Dat blokje bleek een QR-code te zijn.
Daar liep het meteen vast
Voor Anne was dat direct een probleem.
Ze heeft namelijk geen smartphone.
En dat is een bewuste keuze.
“Ik ben 73,” zegt ze. “Ik ga niet met een computer aan tafel zitten om een kop soep te bestellen.”
Anne legt uit dat ze niet tegen vooruitgang is.
Maar ze wil niet dat alles alleen nog maar digitaal kan.
Zonder telefoon geen menu
Wat voor veel gasten inmiddels normaal is, voelt voor Anne als een drempel.
Zonder telefoon kon ze de kaart niet bekijken.
En zonder kaart kon ze niets kiezen.
Het werd ineens heel duidelijk hoe afhankelijk alles is geworden van technologie.
Volgens Anne zijn er nog steeds veel ouderen die geen smartphone hebben.
Of wel een toestel, maar geen ervaring met QR-codes, apps en digitale menu’s.
“Toch wordt er gedaan alsof iedereen dat maar moet kunnen,” zegt ze.
“Alsof het vanzelfsprekend is.”
Uit eten hoort eenvoudig te zijn
Anne benadrukt dat uit eten gaan juist iets ontspannends hoort te zijn.
Een moment van gezelligheid en menselijk contact.
Niet een situatie waarin je eerst een code moet scannen, moet zoeken op een scherm en moet uitvinden hoe het werkt.
“Je gaat uit eten om te genieten,” zegt ze.
“Niet om iets technisch te moeten regelen.”
Ze vindt dat restaurants altijd een alternatief moeten aanbieden.
Een papieren kaart of bediening die gewoon bestellingen opneemt.
Digitalisering in de horeca groeit snel
Steeds meer restaurants kiezen voor QR-codes.
Dat heeft verschillende redenen.
Het bespaart drukwerk.
De menukaart kan sneller worden aangepast.
Ook hebben veel horecazaken te maken met personeelstekorten.
Digitale systemen lijken dan een handige oplossing.
Maar volgens Anne heeft het ook een keerzijde.
Want met het verdwijnen van de menukaart verdwijnt soms ook het contact.
Menselijk contact verdwijnt langzaam
Anne zegt dat ze vooral het menselijke mist.
Het korte gesprek met de bediening, het moment waarop iemand vraagt hoe het gaat.
“Nu zit je eerst minutenlang naar een scherm te kijken,” vertelt ze.
Dat voelt voor haar minder warm en minder gezellig.
Ze merkt dat steeds meer mensen aan tafel op hun telefoon zitten.
Zelfs tijdens een avond uit.
Voor Anne hoort een restaurant juist een plek te zijn waar mensen elkaar aankijken.
Niet waar iedereen bezig is met een scherm.
Reactie van het personeel voelde ongemakkelijk
Wat Anne het meest raakte, was de reactie toen ze zei dat ze geen telefoon had.
Er werd voorgesteld dat iemand anders aan tafel het misschien wel kon regelen.
Anne voelde zich daardoor minder op haar gemak.
Ze wilde niet afhankelijk zijn van een ander om iets simpels te kunnen doen.
“Alsof ik lastig was,” zegt ze.
“Alsof ik degene was die iets verkeerd deed.”
Ze benadrukt dat het niet om boosheid ging, maar om het gevoel dat ze er niet meer helemaal bij hoorde.
Anne besloot weg te gaan
Uiteindelijk stond Anne op en vertrok ze.
Ze had geen zin om zich te moeten uitleggen omdat ze geen smartphone gebruikt.
“Ik wilde gewoon een fijne avond,” vertelt ze.
“Maar ik voelde me niet echt welkom.”
Ze ging naar huis zonder gegeten te hebben.
En dat vond ze jammer, omdat ze zich juist had verheugd op het uitje.
Ouderen ervaren vaker digitale drempels
Anne ziet deze verandering niet alleen in restaurants.
Ze merkt het ook bij banken, afspraken maken en andere dagelijkse zaken.
Veel diensten zijn tegenwoordig digitaal.
En niet iedereen kan daarin even makkelijk mee.
Ouderenorganisaties waarschuwen al langer voor digitale uitsluiting.
Niet omdat ouderen niet willen, maar omdat niet alles voor iedereen toegankelijk is.
Anne vindt dat keuze daarom belangrijk blijft.
Zodat niemand zich buitengesloten voelt.
Anne vraagt om ruimte voor iedereen
Anne wil geen verbod op technologie.
Ze begrijpt dat veel mensen QR-codes handig vinden.
Maar ze wil dat er altijd een alternatief blijft.
Een paar menukaarten op papier.
Of bediening die gewoon opschrijft wat iemand wil eten.
Dat is volgens haar geen ouderwets idee.
Dat is gewoon gastvrijheid.
Gewoon normaal en warm
Aan het einde van het gesprek zegt Anne het heel simpel.
“Ik wil geen scan, geen code, geen gedoe.”
“Ik wil gewoon kunnen zeggen wat ik wil eten.”
En dat iemand dat opschrijft met een pen op papier.
Volgens Anne is dat geen nostalgie.
Het is een warme manier van omgaan met mensen.
En misschien, zegt ze, is dat iets wat nooit mag verdwijnen.
Key-points
- Anne (73) liep vast door een QR-menu in een restaurant
- Ze heeft geen smartphone en wil uit eten zonder digitale drempels
- Ze voelde zich minder op haar gemak doordat er geen alternatief was
- Anne mist het persoonlijke contact in de horeca
- Ze pleit voor keuze: digitaal én papieren menukaarten
Disclaimer SPECTRUM Magazine
Dit artikel is uitsluitend bedoeld ter informatie en algemene duiding. SPECTRUM Magazine geeft geen financieel, juridisch of medisch advies. De inhoud is niet bedoeld als vervanging van professioneel advies van deskundigen. Beslissingen die worden genomen op basis van dit artikel zijn volledig de verantwoordelijkheid van de lezer. SPECTRUM Magazine aanvaardt geen aansprakelijkheid voor eventuele gevolgen, schade of verliezen die voortkomen uit het gebruik van deze informatie. Raadpleeg altijd een gekwalificeerde professional bij persoonlijke of zakelijke vragen.
Facebook-disclaimer
Dit artikel is geschreven om geïnteresseerde lezers te informeren en te inspireren. Het is geen financieel advies. Mensen die onze content lezen doen dat vanuit oprechte belangstelling voor maatschappelijke onderwerpen en persoonlijke verhalen.