In het Gelderse Zutphen leidde de 73-jarige Liesbeth van Roon lange tijd een rustig en vertrouwd leven. Na het afscheid van haar echtgenoot bleef ze achter in het huis waar elk detail herinneringen droeg.
Zijn mok stond nog steeds bij de gootsteen.
Zijn bril lag netjes op het nachtkastje, alsof hij elk moment terug kon komen.
De dagen verliepen langzaam en voorspelbaar.
Liesbeth wandelde vaak langs de IJssel, waar het water rustig voortstroomde.
Ze liet haar gedachten de vrije loop.
Soms dacht ze aan vroeger, soms aan de toekomst.
Ze voelde dat ze niet wilde blijven stilstaan in stilte.
Ze verlangde naar iets concreets, iets waarmee ze opnieuw betekenis kon geven aan haar dagen.
In Zutphen wonen veel ouderen die na grote veranderingen opnieuw hun weg zoeken.
Liesbeth wist: er moest nog iets moois komen, ook al kon ze het toen nog niet benoemen.
Content:
Een gesprek dat alles veranderde
Op een zonnige zondag hoorde Liesbeth toevallig vrijwilligers praten over een baby in een zorgcentrum.
Het meisje had het syndroom van Down en wachtte al een tijd op een gezin.
Niemand had zich nog gemeld.
Het gesprek raakte Liesbeth onverwacht diep.
Ze voelde een directe verbondenheid, zonder dat ze precies wist waarom.
Alsof iemand zachtjes op haar schouder tikte en zei: kijk hier eens naar.
Vrijwilligers vertelden dat kinderen met extra zorgbehoeften soms langer wachten op een thuis.
Niet omdat ze minder liefde verdienen, maar omdat mensen vaak onzeker zijn over wat erbij komt kijken.
Liesbeth luisterde aandachtig.
Ze dacht aan haar eigen leven, aan de ruimte in haar huis, aan de liefde die ze nog steeds kon geven.
Nog diezelfde middag vroeg ze waar het kindje verbleef.
Met een mengeling van spanning en vastberadenheid stapte ze het centrum binnen.
Meer info: Downsyndroom Nederland
Eerste blik op Mila
In een couveuse lag een klein meisje met donkere ogen en een opvallend levendige blik.
Ze keek nieuwsgierig om zich heen, alsof ze de wereld al goed observeerde.
Liesbeth voelde meteen rust.
Alsof alles precies op zijn plek viel.
Ze wist het zeker: dit kindje hoorde niet alleen in een instelling, maar in een warm thuis.
Ze besloot haar de naam Mila te geven.
Mila betekent in veel talen “liefdevol” en “vriendelijk”.
Voor Liesbeth voelde die naam meteen vertrouwd, alsof het meisje altijd al zo had geheten.
Verpleegkundigen vertelden dat Mila goed reageerde op aandacht en geluid.
Ze groeide stabiel en had een open uitstraling.
Liesbeth bleef nog lang bij haar zitten.
Ze sprak zachtjes, hield haar hand vast en voelde dat dit het begin was van iets nieuws.
Een besluit vanuit het hart
Toen Liesbeth het meisje voorzichtig vasthield, voelde ze iets bijzonders.
Een diepe kalmte die ze lang niet had ervaren.
De verpleegkundige legde uit dat er eerst gesprekken moesten volgen met een maatschappelijk werker.
Liesbeth knikte, maar diep vanbinnen was haar besluit al genomen.
“Ik heb nog genoeg liefde om te geven,” zei ze rustig.
Binnen korte tijd werd de adoptieprocedure gestart.
Adoptie verloopt in Nederland altijd zorgvuldig en stap voor stap.
Er zijn gesprekken, controles en begeleiding om zeker te weten dat een kind veilig terechtkomt.
Liesbeth stond open voor alle ondersteuning.
Ze wilde niets overhaasten, maar ze voelde dat Mila bij haar hoorde.
Ze bereidde zich voor op een nieuw dagelijks ritme.
Opnieuw zorgen, opnieuw plannen maken, opnieuw toekomst zien.
Meer info: Rijksoverheid – Adoptie
Een huis dat opnieuw ademt
Terug in haar woning begon Liesbeth met kleine veranderingen.
Ze richtte een kinderkamer in met zachte kleuren.
Ze kocht een wieg en hing een muziekdoosje op.
Elke avond speelde hetzelfde rustige deuntje.
Waar eerst stilte was, klonk nu leven.
Het huis kreeg weer een toekomst.
Liesbeth zong slaapliedjes en las voor.
Ze leerde opnieuw hoe het is om nachten korter te maken en dagen voller.
Mila bracht beweging in huis.
Speelgoed, dekentjes en kleine geluidjes vulden de kamers.
Buren zagen Liesbeth weer vaker glimlachen.
Ze merkten dat haar huis niet langer alleen een plek van herinnering was, maar ook van nieuwe energie.
Steun uit de omgeving
Toen Liesbeth haar zoon Patrick vertelde wat ze had besloten, was hij eerst verrast.
Hij dacht na over de praktische kanten van zo’n grote stap.
Liesbeth stelde hem gerust.
Er was ondersteuning via de gemeente en zorginstanties.
In Nederland zijn er verschillende regelingen voor gezinnen met kinderen die extra begeleiding nodig hebben.
Dat gaf Patrick vertrouwen.
Enkele dagen later stond Patrick op de stoep met bloemen.
Hij keek naar Mila en zei ontroerd: “Ze lijkt op jou.”
Ook buren kwamen langs met cadeautjes en hulp.
Sommigen boden aan om boodschappen te doen, anderen wilden gewoon even kennismaken.
Liesbeth voelde zich gedragen door haar omgeving.
Ze besefte dat Mila niet alleen haar dochter werd, maar ook een kind van de gemeenschap.
Meer info: Gemeente Zutphen
Een opvallende ochtend
Een week na de officiële adoptie gebeurde er iets bijzonders.
Op een doordeweekse ochtend stopten er meerdere glanzende auto’s voor haar huis.
Mensen in nette pakken vroegen of Liesbeth de wettelijke voogd van Mila was.
Ze overhandigden haar een officiële brief.
Liesbeth was verrast.
Ze dacht even dat het om administratieve zaken ging.
Maar de inhoud bleek groter dan dat.
De brief vertelde een achtergrond die niemand had verwacht.
Mila blijkt erfgename
In de brief stond dat Mila de enige erfgenaam was van haar biologische ouders.
Het ging om jonge ondernemers die een aanzienlijk vermogen hadden opgebouwd.
Het geld zou beheerd worden door een stichting totdat Mila volwassen werd.
Liesbeth bleef rustig en nuchter.
Ze zei meteen: “Geld verandert niets. Mila moet gewoon een normaal leven leiden.”
Voor Liesbeth stond opvoeding niet in het teken van bezit, maar van warmte.
Advocaten legden haar uit hoe bewindvoering werkt bij minderjarigen.
Alles werd zorgvuldig vastgelegd om Mila’s toekomst te beschermen.
Liesbeth luisterde, maar haar gedachten waren simpel: Mila moest gelukkig zijn.
Dat was het enige dat telde.
Meer info: Notaris.nl – Erfenis
Geld inzetten voor anderen
Na overleg met advocaten maakte Liesbeth een opvallende keuze.
Ze besloot het vermogen niet voor luxe te gebruiken.
“Gebruik het voor iets blijvends,” zei ze.
Ze wilde dat Mila’s verhaal ook anderen zou helpen.
Zo ontstond de Mila Stichting, gericht op ondersteuning van gezinnen met kinderen met het syndroom van Down.
Daarnaast kwam er een dierenopvang aan de rand van Zutphen.
Liesbeth had altijd een liefde voor dieren gehad.
Ze zag hoe dieren en mensen elkaar kunnen versterken.
Vrijwilligers sloten zich snel aan.
Wat begon als een persoonlijk besluit, groeide uit tot een initiatief met brede steun.
Meer info: KVK – Stichting oprichten
Impact in Nederland
De stichting bood begeleiding, activiteiten en praktische hulp aan gezinnen door heel Nederland.
Ouders vonden er herkenning, steun en informatie.
De dierenopvang groeide uit tot een plek waar vrijwilligers samenwerkten.
Scholen organiseerden acties en bedrijven droegen bij.
Het huis van Liesbeth werd een ontmoetingsplek.
Mensen kwamen langs, deelden verhalen en hielpen elkaar vooruit.
Mila groeide op tussen mensen, dieren en warmte.
Ze ontwikkelde zich sociaal sterk en liet al jong een eigen karakter zien.
Meer info: Dierenbescherming
Mila’s eigen toekomst
Mila bleek creatief.
Ze tekende, zong en vertelde graag verhalen.
Op school hield ze al jong een toespraak over zorgzaamheid.
Het applaus was luid en Liesbeth voelde grote trots.
Later werkte Mila mee in de opvang.
Ze had een bijzondere klik met dieren en bezoekers.
Daar ontmoette ze Sven, met wie ze een diepe band opbouwde.
Samen deelden ze hun liefde voor zorg en natuur.
Hun huwelijk vond plaats in de tuin van de opvang.
Omringd door mensen die hun reis hadden meegemaakt.
Een nalatenschap van liefde
Nu, jaren later, zit Liesbeth vaak in haar tuin.
Ze ontvangt foto’s van gezinnen en dieren die geholpen zijn.
De Mila Stichting ondersteunt inmiddels honderden gezinnen.
Vrijwilligers blijven zich aanmelden en projecten groeien door.
Liesbeth glimlacht wanneer ze Mila en Sven samen ziet.
“Soms is één ja genoeg om alles te veranderen,” zegt ze zacht.
Niet door rijkdom, maar door hart.
En die keuze leeft voort in alles wat eruit is gegroeid.
Key-points
- Liesbeth van Roon adopteerde op 73-jarige leeftijd baby Mila in Zutphen
- Mila had het syndroom van Down en wachtte lange tijd op een gezin
- Mila bleek later erfgename van een aanzienlijk vermogen
- Liesbeth besloot het geld in te zetten voor anderen via de Mila Stichting
- Ook werd een dierenopvang opgericht aan de rand van Zutphen
- Mila groeide op tot een creatieve jonge vrouw en bouwde haar eigen toekomst met Sven
Professionele referenties
- Adoptie in Nederland – Rijksoverheid (2023)
https://www.rijksoverheid.nl/onderwerpen/adoptie - Downsyndroom: informatie en ondersteuning – Downsyndroom Nederland (2022)
https://downsyndroom.nl/ - Erfrecht en bewindvoering uitgelegd – Notaris.nl (2021)
https://www.notaris.nl/erfenis