Marjan (61) is moeder van drie en heeft jarenlang alles gedaan voor haar gezin. Haar leven draaide vooral om zorgen, regelen en geven, ook toen haar kinderen al volwassen waren.
Ze betaalde vaste lasten, boodschappen en andere kosten zonder veel na te denken. Voor Marjan hoorde dat bij het ouderschap: je zorgt, je vangt op, je geeft je kinderen een stabiele basis.
Maar de laatste tijd merkte ze dat dit steeds moeilijker werd vol te houden. De prijzen gingen omhoog en haar inkomen bleef ongeveer gelijk. Daardoor kwam er een moment waarop ze voelde: ik kan dit niet langer helemaal alleen dragen.
Ze besloot daarom iets te vragen wat veel ouders herkennen: een bijdrage van haar volwassen kinderen die nog thuis wonen.
Veel gezinnen zitten in een vergelijkbare situatie, omdat woonlasten en dagelijkse kosten de afgelopen jaren flink zijn gestegen. Jongvolwassenen blijven bovendien vaker langer thuis door de krappe woningmarkt en hoge huurprijzen.
Dat maakt dat huishoudens steeds vaker bestaan uit meerdere volwassenen. Dan komt vanzelf de vraag: hoe verdeel je de kosten eerlijk, zonder dat het voelt alsof er afstand ontstaat?
Content:
Alles werd duurder
Marjan zag de uitgaven stap voor stap toenemen. Rekeningen bleven komen, boodschappen werden duurder en vaste lasten drukten zwaarder op haar budget.
Ze begon zich meer bewust te worden van haar toekomst en vooral van haar pensioen. “Ik dacht steeds vaker: hoe moet dit straks als ik minder inkomen heb?” vertelt ze.
Veel mensen van haar leeftijd kijken extra naar financiële zekerheid. Het is logisch dat je dan nadenkt over hoe je de komende jaren stabiel blijft leven.
Inflatie zorgt ervoor dat producten en diensten langzaam duurder worden. Vooral dagelijkse uitgaven vallen dan sneller op. Denk aan brood, groente, energie en verzekeringen.
Ook gemeentelijke belastingen en vaste abonnementen kunnen per jaar stijgen. Daardoor merken huishoudens dat er minder ruimte overblijft.
Marjan besloot daarom dat het tijd was om open te praten met haar kinderen. Niet om iets af te nemen, maar om samen verantwoordelijkheid te delen.
Jarenlang alles gegeven
Marjan vertelt dat ze altijd haar kinderen op de eerste plaats zette. Zelfs toen ze volwassen waren, wilde ze dat ze niets tekortkwamen.
“Mijn focus lag altijd op hun welzijn,” zegt ze. “Geld vragen voelde niet vanzelfsprekend.”
Veel ouders herkennen dat gevoel. Ze willen blijven steunen, omdat ze hun kinderen een goede start willen geven. Zeker in een tijd waarin studiekosten, zorgpremies en dagelijkse uitgaven hoog zijn.
Maar als kinderen ouder worden, verandert de rol van een ouder ook. Dan komt zelfstandigheid steeds meer centraal te staan.
Marjan merkte dat haar eigen grenzen duidelijker werden. Ze wilde haar kinderen blijven helpen, maar ook aan haar eigen toekomst denken.
Volgens financiële experts is het niet ongewoon dat ouders op latere leeftijd meer structuur zoeken in de huishoudkosten. Zeker wanneer volwassen kinderen nog thuis wonen en een inkomen hebben.
Het gesprek thuis
Toen Marjan voorzichtig begon over kostgeld, hoopte ze vooral op begrip. Ze wilde het rustig bespreken en samen kijken naar oplossingen.
Ze dacht dat haar kinderen zouden snappen dat de situatie veranderd was.
Toch liep het gesprek anders dan ze had verwacht. Haar kinderen reageerden verrast en vonden het lastig om te horen.
Voor Marjan voelde dat spannend, omdat geld binnen een gezin vaak een gevoelig onderwerp blijft. Het raakt niet alleen aan euro’s, maar ook aan gevoelens, verwachtingen en rollen.
Experts zeggen vaak dat het helpt om zulke gesprekken open en duidelijk te voeren. Dan wordt het minder een verrassing en meer een gezamenlijke afspraak.
Marjan probeerde daarom uit te leggen dat het niet ging om minder liefde, maar om meer samenwerking.
Verraste reacties
De reactie van haar kinderen kwam onverwacht. Ze waren niet direct enthousiast over het idee om mee te betalen.
Volgens Marjan voelde het alsof haar verzoek verkeerd werd begrepen, terwijl ze juist een praktische oplossing zocht.
Veel jongeren zien thuis wonen soms nog als een fase waarin ouders alles blijven dragen. Maar wanneer iemand volwassen is, verandert die situatie vaak vanzelf.
Een bijdrage kan ook helpen om jongeren bewuster te maken van de echte kosten van wonen: energie, water, boodschappen, internet en verzekeringen.
Marjan wilde vooral openheid creëren en het samen aanpakken. Ze benadrukte dat het niet om grote bedragen hoefde te gaan, maar om eerlijkheid.
Erik sprak zich uit
Vooral haar oudste zoon Erik (28) reageerde het sterkst. Hij vond het onverwacht dat zijn moeder ineens om geld vroeg.
Hij zei dat ze vroeger nooit om een bijdrage had gevraagd en dat het daarom vreemd voelde.
Dat raakte Marjan, omdat ze altijd met liefde had gezorgd. Toch probeerde ze rustig uit te leggen dat de omstandigheden nu anders waren.
Erik keek vooral naar het verleden, terwijl Marjan meer naar de huidige realiteit keek.
Dit verschil in perspectief komt vaker voor tussen generaties. Jongeren en ouders zitten vaak in een andere levensfase.
Waar jongeren bezig zijn met sparen voor een toekomst, zijn ouders vaker bezig met stabiliteit en zekerheid voor later.
Marjan hoopt dat Erik uiteindelijk begrijpt dat haar vraag voortkomt uit noodzaak en niet uit afstand.
Kostgeld blijft gevoelig
Kostgeld vragen aan volwassen kinderen verdeelt vaak de meningen. Sommigen vinden het logisch en leerzaam.
Anderen denken dat ouders zo lang mogelijk moeten blijven ondersteunen.
In Nederland zijn er geen vaste regels voor. Het hangt af van afspraken binnen het gezin, het inkomen en de situatie.
Sommige ouders vragen een klein bedrag voor boodschappen. Anderen spreken een vaste bijdrage af voor alle lasten.
Financiële organisaties zoals Nibud adviseren vaak om duidelijke afspraken te maken, zodat er geen misverstanden ontstaan.
Marjan wilde vooral dat het eerlijk voelde voor iedereen. Ze wilde geen druk zetten, maar wel duidelijkheid.
Leerschool voor later
Marjan ziet kostgeld niet als iets negatiefs, maar als voorbereiding op zelfstandig wonen.
Wonen brengt nu eenmaal kosten met zich mee: huur, energie, verzekeringen en dagelijkse uitgaven.
Door thuis al een bijdrage te leveren, worden jongeren stap voor stap voorbereid op later. Het helpt om te leren plannen, budgetteren en verantwoordelijkheid nemen.
Marjan wil haar kinderen bewust maken van verantwoordelijkheid, zonder dat het streng voelt.
Ze hoopt dat het uiteindelijk juist helpt om zelfstandiger te worden. “Ik wil dat ze straks sterker staan als ze op zichzelf wonen,” zegt ze.
Sandra steunt haar
Marjan legde haar dilemma ook voor aan vrienden en familie. De reacties liepen uiteen.
Vriendin Sandra moedigde haar aan om bij haar keuze te blijven.
“Ze moeten leren omgaan met verantwoordelijkheid,” zei Sandra. “Het leven is duur en iedereen draagt mee.”
Sandra vond dat Marjan ook aan zichzelf mocht denken. Zeker nu haar pensioen dichterbij komt.
Die steun gaf Marjan vertrouwen om het gesprek open te houden. Soms helpt het om te horen dat je keuze begrijpelijk is.
Samen naar oplossingen
Marjan stelde voor om samen naar de cijfers te kijken. Ze wilde laten zien wat de vaste lasten zijn en hoe alles verdeeld kan worden.
Ze wil geen spanning, maar wel duidelijkheid.
Veel jongeren weten niet precies hoeveel een huishouden per maand kost. Door het concreet te maken, ontstaat vaak meer begrip.
Marjan wil luisteren naar wat haar kinderen haalbaar vinden. Ze zoekt naar een compromis dat voor iedereen prettig voelt.
Sommige gezinnen spreken bijvoorbeeld af dat kinderen een bijdrage leveren zolang ze werken, maar minder zolang ze studeren. Anderen kiezen ervoor om samen boodschappen te doen of vaste kosten te verdelen.
Open communicatie blijft voor Marjan de belangrijkste stap.
Hoop op begrip
Marjan hoopt dat haar kinderen later zullen zien dat haar keuze uit noodzaak kwam, niet uit afstand.
Ze wil andere ouders laten weten dat ze niet alleen zijn als ze hiermee worstelen.
“Het zijn lastige gesprekken,” zegt ze. “Maar als je eerlijk blijft en blijft praten, kom je samen verder.”
Marjan gelooft dat dit uiteindelijk kan zorgen voor meer begrip, meer samenwerking en een sterker gezin.
Ze ziet het als een stap naar een nieuwe fase: waarin kinderen volwassen zijn, maar het gezin nog steeds een plek blijft van steun én gedeelde verantwoordelijkheid.
Unieke key-points
- Marjan (61) vroeg haar volwassen kinderen om kostgeld door stijgende uitgaven
- Vooral Erik (28) reageerde verrast omdat het vroeger nooit besproken was
- Kostgeld blijft een gevoelig onderwerp in veel gezinnen
- Marjan ziet het als voorbereiding op zelfstandigheid en verantwoordelijkheid
- Open communicatie en samen naar oplossingen kijken kan helpen
Disclaimer SPECTRUM Magazine
Dit artikel is uitsluitend bedoeld voor informatieve doeleinden. SPECTRUM Magazine geeft geen financieel, juridisch of medisch advies. Elke persoonlijke situatie is anders en beslissingen rondom geld, wonen of familieafspraken kunnen gevolgen hebben. Raadpleeg bij twijfel altijd een erkend financieel adviseur, juridisch deskundige of medische professional. SPECTRUM Magazine aanvaardt geen aansprakelijkheid voor directe of indirecte gevolgen die voortkomen uit het gebruik van de informatie in dit artikel.
Deze content is gemaakt om lezers te informeren en te inspireren en is geen financieel advies. Mensen zijn oprecht geïnteresseerd in dit soort herkenbare verhalen en ervaringen.
Professionele referenties
- “Budgetteren en vaste lasten” – Nibud (2023)
https://www.nibud.nl - “Geldzaken in het gezin” – Rijksoverheid (2022)
https://www.rijksoverheid.nl - “Financiële opvoeding en jongeren” – Wijzer in geldzaken (2024)
https://www.wijzeringeldzaken.nl